|
In verkiezingstijd en zeker nu pakken partijen graag uit met grote berekeningen die aantonen hoe ze de komende jaren de begrotingen weer op orde zullen brengen. Toeval of niet, in de eerste plaats de partijen die de voorbije drie jaar niet geslaagd zijn in hun opzet om de begroting ernstig onder controle te houden. Nadat de crisis losbrak, dienden zij een begroting in met een te verwachten groeicijfer van +1.2 procent. Het werd -3 procent.
Van een extra begrotingscontrole wilden ze niet weten, maar ze zijn er nu wel als de kippen bij om uit te leggen wat ze komende jaren zullen doen. Overigens, de regering Van Rompuy beloofde een begroting voor twee jaar. De regering Leterme verzuimde de begrotingscontrole te doen voor het jaar 2011, paste de doelstelling niet aan aan de opbrengst van hogere economische groei maar verhoogde wel de doelstelling voor de lokale overheden.
De berekeningen rammelen aan alle kanten. Dat de VLD de helft van de besparingen legt op de niveaus waar ze niet meeregeren, geeft niet echt aan dat ze ernstig bezig zijn, om maar dat voorbeeld te geven.
Mag de kiezer dan niet weten wat een partij wil doen? Natuurlijk wel. Maar meer dan een opsomming van lijntjes heeft de kiezer recht te weten hoe de partij in grote lijnen de inspanningen verdeelt. Wetende dat de exacte invulling nog erg veel zal veranderen de komende maanden en jaren, gewoon omdat er sociaal en economisch nog immens veel verandert. Maar hoe de inspanning wordt verdeeld, geeft wel duidelijk aan wat ‘eerlijk' voor iedere partij inhoudt.
Onze krachtlijnen zijn eenvoudig samen te vatten:
• Meer werk is de eerlijkste besparing
• De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten
• Eerlijke toepassing van de sociale en fiscale wetgeving
• De beste dienstverlening aan de laagste kost in alle overheidsdiensten
• Gemeenschappen en gewesten nemen hun verantwoordelijkheid op
• Minder rentelast door schuldafbouw
De volledige tekst vindt u hier: Het centenplaatje (250.05 kB)
Kunt u de bijlage niet openen? Download dan eerst Adobe Reader .
|